حسام عشقی صنعتی

Hesam Eshghi Sanati

مقاله ی منتشر شده در فصلنامه شارستان شماره 32-33

"زنان و معماری"[1]

نوشته ی‌ لین واکر[2]

ترجمه‌ ی معماران قاف[3]

"امروزه بسیاری از زنان در بریتانیا در گستره ‌ای از فعالیت ‌ها و ابتکار عمل ‌های مثبت مرتبط با معماری شرکتی فعالانه‌ دارند. آن ‌ها هم از طریق فرآیند طراحی، به‌ عنوان معمار، برنامه ‌ریز، مهندس و طراح در ایجاد محیط ساخته ‌شده[4]، مشارکت می کنند؛ هم به‌ عنوان سازنده، کارشناس برآورد هزینه، کارگر ساختمانی و در سطحی وسیع تر به ‌عنوان مصرف ‌کننده‌ معماری[5]، کاربر بناها و فضاهای اطراف بنا، در تولید معماری سهیم‌ اند.

با این که معماران فمینیست بر پروژه هایی متمرکز می‌ شوند که اولویتشان با نیازهای زنان است، کار معماران زن، نشان ‌دهنده‌ دامنه‌ وسیعی از تجربه‌ کاری حرفه ‌ای معاصر است که شامل بخش عمومی، تجربه‌ کاری شخصی و انجمن ‌های خانه ‌سازی[6] است. اگرچه با ۲۵۰۲ زن ثبت ‌شده به ‌عنوان معمار در مقابل ۲۵۲۹۸ مرد (در حدود ۹ درصد)، معماری همچنان به‌ عنوان یک فعالیت مرد سالار باقی می ‌ماند، اما زنان در کار حرفه‌ ای، سهم عمده ‌ای در [طراحی و ساخت] بناهای مشهور معاصر داشته ‌اند: اوپِن یونیوِرسیتی[7] (جین درو[8]، تکمیل ‌شده در ۱۹۷۷)؛ مغازه‌ های جوزف[9] در غرب لندن (اِوا جیریکنا[10]، ۱۹۸۴ و ۱۹۸۶)؛ پایانه‌ هوایی شماره‌ ۴ هیترو[11] (آن گیبسون[12] از شرکت اسکات، برَونریگ و تِرنر[13]، ۱۹۸۵)؛ شهرک صنعتی منچستر[14] (گیلیان برَون[15] از دپارتمان معماری شهر منچستر[16]، ۱۹۸۲)؛ سدّ تِمز[17] (جین کلَفام[18]، دپارتمان معماران جی ‌ال‌ سی[19]، ۷۸-۱۹۷۲)؛ و پیاده‌ رو سازی در خیابان مولتون جنوبی[20] ( لونا گیبسون[21]، ۱۹۷۷). معماران فمینیست هم وجود دارند – یا به ‌طور واضح ‌تر – زنانی که هم معمارند و هم فمینیست و هم بر این باورند که «اولویت اول تغییر فرآیند طراحی موجود باید این باشد که زنان در هر مرحله‌ ای از این فرآیند، در تصمیم ‌گیری دخیل باشند» (1)[22]. آن‌ ها کسانی هستند که کار کردن با زنانی را انتخاب می‌ کنند که علایقشان به صورت طبیعی در فرآیند طراحی در نظر گرفته نمی‌ شود – کسانی چون اقلیت ‌های نژادی، معلولان و طبقه کارگر – تا انواع ساختمان را برایشان فراهم کنند، ساختمان‌ هایی که به ‌ویژه به نیازهای این گروه‌ ها پاسخ می ‌دهند؛ به ‌عنوان نمونه ساختمان ‌هایی مثل مراکز بهداشت، کودکستان‌ ها و مراکز آموزشی بانوان. تعاونی ‌های فمینیستی مثل ماتریکس[23] و میترا[24] و خدمات طراحی برای زنان (WDS)، مرکز اطلاعات و منابع[25]، که همگی یکجا کار می ‌کنند و فلسفه‌ متداول طراحی را به چالش می‌ کشند؛ فلسفه ‌ای که این معماران، آن را نادیده گرفتن علایق زنان در محیط مصنوع می ‌بینند."

ادامه در فصلنامه شارستان، شماره 32-33، تابستان و پاییز 1390، ص. 32

این مقاله  به پیشنهاد آقای مهندس آرش بصیرت جهت انتشار در کتاب "معماری و جنسیت" به فارسی ترجمه شده بود که پس از منتفی شدن انتشار آن کتاب توسط نشر نی، برای انتشار در فصلنامه ی شارستان ارسال شد. مقاله ی دیگری در این زمینه با عنوان "رویکردی فمینیستی در معماری" با همکاری خانم سیما قربانی ترجمه شده است که در شماره های بعدی شارستان منتشر خواهد شد.



[1]- “Women and Architecture”, from Judy Attyfield and Pat Kirkham (eds), A View from the interior: Feminism, Women and Design (1989)

[2] -Lynne walker

[3]- گروه پژوهشی "معماران قاف" توسط ایمان رئیسی در سال 1387 خورشیدی تأسیس شد. اعضای گروه عبارتند از: ابوالفضل حبیبی، نیلوفر خالو اسماعیلی، فرزاد رئیس دانا، حسام عشقی صنعتی و فربد فرآورده.

[4]-Built environment

[5]-Consumers of architecture

[6]- Housing associations

[7]- Open University

[8] -Jane Drew

[9] -Joseph

[10]- Eva Jiricna

[11]- Heathrow Airport Terminal 4

[12]- Ann Gibson

[13]- Scot, Brownrigg & Turner

[14]- The Manchester Crafts Village

[15] -Gillian Brown

[16]- Manchester City Architects Department

[17] -Thames

[18] -Jean Clapham

[19]-GLC Architects Department

[20] -South Molton Street

[21]- lona Gibson

-[22] شماره ‌های داخل پرانتز، پانوشت ‌های اصلی مقاله ‌اند. م.

[23]- Matrix

[24]- Mitra

[25]- An information and resource centre

 

  
نویسنده : Hesam Eshghi Sanati - حسام عشقی صنعتی ; ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
تگ ها :